خوزستان ، مهد فرهنگ و هنر

استان خوزستان به سبب تاریخچه پرشکوه و بلند بالا اش در بین ایرانشناسان به “زادگاه ملت” نام گرفته است .

خوزستان سرزمین دیگری است ؛ دنیایی متفاوت همراه با ویژگیها و تنوعات خاص ، سرزمین نجابتهای برهنه با آفتابی داغ و سوزان که گرمابخش حیات ، منشاء صفا ، صمیمیت و خونگرمی جنوب و جنوبی هاست . خوزستان یا « شکرستان » از دیرباز مهد تمدن و فرهنگ بوده و قابلیتهای سرشاری در این زمینه داشته که تاریخ ، گواه صادقی بر این مدعاست .

وجود مراکز علمی و فرهنگی همچون دانشگاه جندی شاپور در این استان دال بر اهمیت و رونق این خطه ارزشمند می باشد که استادان بزرگ دانش پزشکی را از یونان ، مصر ، هند و روم گرد هم آورده بوده است . پزشکان برجسته و نام آوری که به مداوای بیماران و تدریس دانشجویان رشته پزشکی در این دانشگاه مشغول بوده اند .این دانشگاه طب که به دستور شاپور اول ( ۲۴۱-۲۷۱ م ) بنیان نهاده شد ، توسط شاپور دوم ( ذوالاکتاف ) مرمت و بازسازی گشت و در زمان انوشیروان تکمیل و توسعه یافت . علما ، دانشمندان و شاعران بزرگی همچون : ابونواس حسن بن هانی خوزستانی ، که از ارکان شعر عرب است ، عبداله بن میمون اهوازی ، نوبخت اهوازی منجم و فرزندانش ، جورجیس پسر بختشوع گندیشاپوری و شاعران عرب زبان شیعی ، مانند « ابن سکیت » و « دعبل خزائی » که با اشعار خود ولایت و امامت را پاس داشته اند و زبان به مقاومت گشوده اند از همین منطقه برخاسته و در این دیار زندگی می کرده اند .

درباره واژه « خوزستان » ، معانی و تعابیر فراوانی وجود دارد که قدمت و دیرینگی این خطه را آشکار می سازد . برخی کلمه « خوز » را نام قبیله ای می دانند که در این منطقه ساکن بوده است . « ابن منظور » به سال ۷۱۱ ه.ق. در « لسان العرب » اشاره دارد : “و الخوز جیل من الناس، اعجمی معرب” ؛ یعنی : « خوز » قوم یا قبیله ای از مردم عجمند . از سوی دیگر « خوز » را به معنی « شکر » و « نیشکر» نیز معنا می کنند . زیرا خاک حاصلخیز و بارور خوزستان ، استعداد ویژه ای برای رشد این گیاه ، داشته و آنجا بهترین محصول نیشکر را به دست می داده است .

اهواز یا هرمز اردشیر ، ترکیبی از نام پروردگار و پادشاه است ، اهواز واژه ای پارسی و شهری پارسی است ؛ « ابومنصور جوالیقی » در قرن پنجم هجری می نویسد : « الاهواز اسم مدینه من مدن فارسی اعجمیته معربه و قد تکلمت بها العرب » ، اهواز شهری است از شهرهای پارس ؛ نام آن پارسی معرب شده ، اعراب انشای آن را از پارسیان پذیرفته اند . عده ای دیگر اهواز و خوزستان را با نام « اوکسین » در زمان عیلامیان مطابق می دانند که تغییر یافته واژگان « اوکس » « اوکز » « هوکز » « حوز » و « خوز » است.

امید است این پرتال پیش رو کوششی برای شناخت هر چه بیشتر استان خوزستان ، اهواز و دیگر شهر های آن باشد و وسیله ای باشد جهت گرد هم آمدن تمامی خوزستانی های سراسر جهان .

و امید است با کوشش همه دوستان بتوانیم آن را بیش از پیش گسترش دهیم .

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *