شهر ایذه

شهرستان ایذه در ۱۰۸۲ کیلومتری تهران واقع شده است . آب و هوای آن در زمستان ها سرد و در تابستان ها معتدل است . این سرزمین در روزگار باستان و در دوران تمدن عیلامی یکی از نواحی آباد و از مراکز تمدن قدیم بوده است ، به طوری که از سنگ نوشته های اطراف شهر ایذه کنونی بر می آید در ایام عظمت عیلام اهمیتی به سزا داشته است . مرکز انزان یا انشان قدیمی نیز در این شهر بوده است . در زمان سلوکیان ، یونانیان آبادی هایی در آن ساختند . در زمان ساسانیان نیز شهر ایذه قدیمی نیز بر پا بوده و اعتبار داشته است .

این شهر در قرن های نخستین اسلام نیز آباد بوده است . ایذه از مهمترین شهرهای ولایت خوزستان بود که حاکم آن تقریبا مستقل بوده است .

کلمه ایذه در زمان اتابکان لر کمتر به کار می رفت و جای آن مالمیر ( مال میر ) استعمال می شده است . کلمه ایذه در قرن های اخیر به کلی فراموش شده بود ولی در دوره پهلوی مجددا به نام این شهر اطلاق شد .

آثار مهم طبیعی ، تاریخی و فرهنگی شهرستان ایذه :

· قلعه تل در تلی ایذه که به زمان عیلامیان مربوط است

· نقوش برجسته و کتیبه هایی در کنار شمال شرقی کوه هایی که جلگه مالمیر به آن ها محدود می شود به خط عیلامی دیده می شود که اکثر آنها پادشاهی موسوم به “هانی” پسر “تاهی” می باشد

· نقش های کوباد ایذه

· غار یا اشکفت سلیمان در ۳ کیلومتری جنوب غربی شهر ایذه کنونی که در انتهای دره ای واقع شده و شامل کتیبه ای به زبان عیلامی و چند نقش برجسته مربوط به یکی از پادشاهان وقت هانی و افراد خانواده اش در آن دیده می شود . غار اشکفت سلیمان محل بسیار با صفایی است و چشمه آب شیرین و گوارایی دارد و از جمله آثار طبیعی و باستانی به شمار می رود .

· کول فره در انتهای دشت ایذه قرار دارد . نقوش کتیبه و حجاری های بدیعی از صورت های زن ، مرد ، شاه ، فرمانروا ، اسرا و جانورانی مانند گاو ، گاومیش و گوسفند در حالت نیایش و احترام و حمل هدایا و تقدس رب النوع یا امیر دیده می شوند ، این اثر به دوران حکومت عیلام (قبل از میلاد) مربوط است و از آثار بسیار مهم باستانی استان خوزستان به شمار می‌رود

· گورستان باستانی شمی در روستای شمی مربوط به دوره ساسانی

· آثار قلعه گژدیمک ایذه

· مجسمه سوسن و آثار سوسن و شمی ایذه مربوط به دوره پارت ها

· تنگ ناشلیل ایذه

· آثار شالو و شیوند ایذه

· قلعه های دهدز ایذه و بقعه امام زاده شهوار ایذه

[۱]

در کتابهای تاریخی و جغرافی دوران بعد از اسلام نیز نام این شهر ذکر شده است . مقدسی و ابن‌خرداد و یاقوت حموی از ایذه نام برده‌اند . آتشکده‌ای هم در آن شهر بود که تا زمان هارون‌الرشید فروزان بوده است .

“استرنج” می‌نویسد : ایزج به پل سنگی بزرگی که در آن شهر روی کارون بسته بودند معروف بود . پل مزبور را یاقوت از عجایب جهان شمرده است. این پل که خرابه‌های آن هنوز دیده می‌شود ، بنام مادر اردشیر بابکان (خزهزاد) نامیده می‌شود.
[۱] “برگرفته از کتاب راهنمای ایرانگردی،نوشته حسن زنده دل”

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *