شعر “اهواز”

اهواز بودم و خوشحال و زنده دل …………….. اکنون که دور ز آنم گشته ام کسل

یاران به شهر دل زیبا و نازنین …………….. بدرود و هم سلام خوبند و بهترین

مردم همه در آن دلشاد و خنده رو …………….. خونگرم و با صفا با من به گفتگو

شهرم به فصل گل مملو از صفاست …………….. با یار همسفر با مهر آشناست

باشد پلی قشنگ در شهر خوب ما …………….. جانان مصون کند اهواز از بلا

شهری به این جلال باشد در آن دیار …………….. چون هست با وقار با اوست کردگار

زیبا هلال پل در اوج آسمان …………….. مهرش به دل فزون پر کار و پر توان

شهری به مثل آن هرگز ندیده ام …………….. از غیر آن به جان دوستی بریده ام

گفتند از آن فزون اهواز با صفاست …………….. چون آن دیار دل گویند شهر ماست

زیبا و پر فروغ شهری به مثل آن …………….. از هر گزند و غم ماند در امان

یارب مصون بدار اهواز پر جلال …………….. در کل این جهان باشد بی مثال

بنوشت قرائتی از شهر خوب یار …………….. غم از دلش برفت چون دید نوبهار

سروده ای از “محمدحسین قرائتی”

شادگان

شادگان

Shadegan

وسعت : ۲۲۰۰ هکتار

جمعیت : ۴۱۸۳۶ نفر

(طبق سرشماری سال ۱۳۷۵)

موقعیت : ۴۸ درجه و ۱۱ دقیقه طول شرقی

۳۰ درجه و ۳۹ دقیقه عرض شمالی

درجه حرارت : ۴۹ درجه در تابستان

۵ درجه در زمستان

فاصله از اهواز : ۱۰۵ کیلومتر

Area : ۲۲۰۰ H

Population : ۴۱۸۳۶

Situation : ۴۸’ ۱۱” eastern longitude

۳۰’ ۳۹” northeast latitude

Temperature : ۴۹ in summer

۵ in winter

Far from Ahvaz : ۱۰۵ km

شادگان

این شهرستان با وسعت ۳۴۶۳ کیلومتر مربع از شمال به اهواز ، از غرب به خرمشهر ، از شرق به بندر ماهشهر و از جنوب به آبادان محدود می شود .

از نام “دورق” که نام قدیم این منطقه بوده است در کتابهای کهن بسیار یاد شده است . نقل است کسانی که از فارس و کرمان قصد حج داشتند در دورق که مکانی آباد و خرم بود اسکان می یافتند .

پرده دورق مشهور بود .

در دوره افشاریه ، قبیله بنی کعب که در حاشیه رود بهمن شیر آبادان اقامت داشتند به آبادانی مجدد دورق پرداختند .

در زمان قاجاریه و در دوره حکمفرمایی “شیخ سلمان کعبی” نام دورق به “فلاحیه” تغییر یافت .

در سال ۱۳۰۴ خورشیدی نام فلاحیه نیز با تصویب هیئت وزیران به شادگان تغییر پیدا کرد .

تالاب شادگان

تالاب دیدنی شادگان مساحتی بالغ بر ۴۰۰ هزار هکتار دارد و از رودخانه های جراحی و کارون همچنین جزر و مد خلیج فارس تغذیه می کند . این تالاب از شمال به شادگان و خور دورق و از جنوب به رودخانه بهمن شیر آبادان و از غرب به دارخوین و از شرق به آبهای خور موسی محدود می شود . نقش این تالاب در عرصه های اجتماعی و اقتصادی منطقه بسیار مهم است . این تالاب به عنوان پناهگاه بین المللی حیات وحش شادگان منطقه حفاظت شده محسوب می شود .

پوشش گیاهی درون تالاب چراگاه و منبع تامین علوفه دام ۱۳۲ روستای اطراف است .

دو گونه از دوزیستان و ۵ گونه از خزندگان و حدود ۱۵۴ گونه پرنده در این تالاب زندگی می کنند . از مهمترین پرندگان می توان به حواصیل زرد ، فلامینگو و سبزقبای هندی اشاره کرد . ۳۶ گونه ماهی نیز در این تالاب زندگی می کنند .

تالاب شادگان ۳۸ درصد تالاب های بین المللی ایران و ۶۶ درصد تالاب های جهان را تشکیل می دهد .

تالاب شادگان از لحاظ رتبه های ثبت شده در یونسکو در گذشته در رتبه پنجم جهانی قرار داشت ولی متاسفانه به علت ورود آلاینده های صنعتی به این تالاب و دخل و تصرفات مصنوعی در اکوسیستم آن ، مرتبه بین المللی آن تا رده بیست و دوم نزول کرد .

Shadegan

This province is 3463 square kilometers and it is bounded on the north by Ahwaz, on the west by Khorramshahr, on the east by Mahshahr Port and Abadan on the south.

This city was called “Dorragh” in the past.

It is believed that those who were from Fars and Kerman and intended to travel to Mecca, accommodated in this flourished and green area.

“Pardeh Dorragh” was a famous curtain.

Shadegan Pond

This worth seeing pond occupies 400000 Hectares and is flourished by Jarrahi and Karoon rivers as well as Persian Gulf’s tides.

This pond plays important social and economical role in the region. It is also an international and restricted shelter for wild life.

This pond contains 38 percent of Iran’s international ponds as well as 66 percent of the world’s ponds. It was counted as the 5th pond of the world according the UNESCO, but unfortunately since the sewages of the industrial factories are leaded to this pond it is descended to 22nd of its rank.

شوش

شوش

Shush

وسعت : ۱۸۰۰ هکتار

جمعیت : ۵۲۰۵۷ نفر

(طبق سرشماری سال ۱۳۷۵)

موقعیت : ۴۸ درجه و ۴۵ دقیقه طول شرقی

۳۱ درجه و ۳۵ دقیقه عرض شمالی

درجه حرارت : ۴۷ درجه در تابستان

۵ درجه در زمستان

فاصله از اهواز : ۱۳۵ کیلومتر

Area : ۱۸۰۰ H

Population : ۵۲۰۵۷

Situation : ۴۸’ ۴۵” eastern longitude

۳۱’ ۳۵” northeast latitude

Temperature : ۴۷ in summer

۵ in winter

Far from Ahvaz : ۱۳۵ km

شهرستان شوش

در این منطقه سه رودخانه دز ، کرخه و شائور جریان دارند . رودخانه شائور از میان شهر شوش می گذرد .

مرکز این شهرستان شهر شوش است که وسعتی معادل ۱۸۰۰ هکتار دارد . شهرداری شوش در سال ۱۳۳۳ تاسیس گردید .

از دیدنی های مهم این منطقه می توان از تپه های باستانی شهر شوش ، بارگاه دانیال نبی ، کاخ شائور شوش ، آثار باستانی هفت تپه و معبد چغازنبیل نام برد .

شوش

شوش کهن ترین شهر جهان ، حدود ۴۰۰۰ سال پیش از میلاد به عنوان کانون مذهبی ساکنان دشت اطراف ، بنیاد نهاده شد . نخستین کسی که ویرانه های باستانی شوش را باز شناخت بنجامین بن جناح ، خاخام کلیمی بود که بین سال های ۱۱۶۳ و ۱۱۷۳ میلادی برای بررسی وضع کلیمیان در ایران به سر می برد .

وی هنگام زیارت آرامگاه دانیال نبی از تپه های باستانی شوش نیز دیدن کرد .

عملیات اکتشاف باستان شناسی در شوش از سال ۱۸۵۰ میلادی آغاز گردید و چندین مرتبه ادامه یافت که حاصل آن کشف آثار با ارزش و شکوهمندی از تمدن و فرهنگ اقوام ایلامی ، هخامنشی و اسلامی بوده است .

شهر شوش در طول تاریخ بارها مورد هجوم قرار گرفت که یک بار ” آشور بانی پال ” ، امپراطور آشور ، آن را تخریب و سپس بدست اسکندر غارت شد .

چغازنبیل

در ۴۵ کیلومتری جنوب شرقی شهر شوش یکی از اعجاب انگیزترین آثار باستانی جهان متعلق به ۳۲۰۰ سال پیش مشهور به زیگورات چغازنبیل قرار دارد .

چغازنبیل به ساختمان طبقاتی معبد ایلامیان که توسط ” اونتاش گال ” پادشاه این قوم در سال ۱۲۵۰ قبل از میلاد ساخته شد ، اطلاق می شود . این بنا با ابعاد ۱۰۵ در ۱۰۵ متر و ارتفاع ۵۳ متر از بزرگترین زیگورات های جهان محسوب می شود .

عملیات باستان شناسی در این بنا از حدود ۱۳۲۵ خورشیدی آغاز گردید و تا سال ۱۳۴۱ ادامه داشت .

دانیال نبی (ع)

دانیال یکی از پیامبران بزرگ بنی اسراییل ( قرن هفتم قبل از میلاد ) است . دانیال به زبان عبری مفهوم ” خدا حاکم من است ” را دارد .

در سال ۶۵۵ قبل از میلاد وی را به دربار نبوکد نصر ” پادشاه بابل ” به اسارت بردند .

وی به همراه عده ای از قوم یهود به ایران مهاجرت نمود و در شوش ساکن شد و در آنجا وفات یافت .

آرامگاه دانیال نبی در ساحل شرقی رودخانه شائور و روبروی تپه ارگ قرار دارد . بنای زیارتگاه شامل دو حیاط است که دور تا دور آن حجره ها و ایوانهایی ساخته شده است . بر روی بنا ، گنبد مخروطی پله ای قرار دارد که نوع رایج گنبد های منطقه است .

قلعه شوش

در سال ۱۸۹۷ میلادی که ژان ماری ژاک دمورگان جهت تحقیق و اکتشاف به شوش آمد ، دولت فرانسه را متقاعد ساخت تا محلی امن و مناسب برای هیات باستان شناسی فرانسه در شوش ایجاد نماید . به همین دلیل بلندترین نقطه تپه های شوش یعنی آکروپل برای این منظور انتخاب گردید و قلعه ای با یک طرح قرون وسطایی اروپا بر فراز آن ساخته شد . ساختمان این قلعه با نظارت حاج مصطفی دزفولی و با مصالح محلی از جمله آجرهایی که از حفاری های شوش بدست آمد بنا گردید و تا سال ۱۹۱۲ میلادی به انجام رسید .

پلان قلعه تقریبا ذوزنقه شکل است که قاعده کوچک آن در سمت شمال واقع شده است . دور تا دور آن را راهرویی احاطه کرده و ردیف اطاقهایی به سمت حیاط بر گرد آن قرار گرفته اند . برج شمال غربی قلعه مربع شکل و برج شمال شرقی دایره شکل است .

موزه شوش

موزه شوش با زیر بنای ۵۵۰ متر مربع در باغی به مساحت ۱۴۶۳۵ متر مربع در جوار منطقه تاریخی شوش قرار دارد . این موزه در سال ۱۳۴۵ خورشیدی گشایش یافت .

کاخ شائور یا کاخ اردشیر

در سمت غربی رودخانه شائور در سال ۱۳۴۷ خورشیدی کاخ جدیدی کشف شد که به سبب همجواری با این رودخانه به همین نام مشهور است .

این کاخ دارای تالاری به اندازه ۳۴٫۶ در ۳۷٫۵ متر با ۶۴ ستون است . پایه ستون ها از سنگ و دیوارها از خشت بوده اند . این کاخ در ۳۵۰ متری غرب آپادانای هخامنشی واقع است و توسط اردشیر دوم بنا گردید .

هفت تپه

هفت تپه در ۱۵ کیلومتری جنوب شرقی شهر شوش قرار دارد . تحقیقات باستان شناسی هفت تپه از سال ۱۳۴۴ خورشیدی توسط دکتر نگهبان باستان شناس ایرانی آغاز گردید که تاکنون منجر به کشف آثار با ارزشی همچون مجسمه های سفالی و فلزی ، آرامگاه ، معبد ، گورهای دسته جمعی ، انواع ظروف سفالی و آلات موسیقی شده است .

با وجود آنکه تمدن در این منطقه به هزاران سال قبل از میلاد بر می گردد ولی آثاری که در آنجا از نظر بازدیدکنندگان می گذرد مربوط به بخشی از یک شهر ایلامی متعلق به ۱۵۰۵ سال قبل از میلاد است .

Shush county

The three major rivers of this part of the county are Dez, Karkheh and Shahpoor pass through and the latter running through the city of Shush.

As the major city of county, Shush has an area of 1800H. The municipality of the city was established in 1954.

There are many interesting and ancient monuments and sites to visit.

Shush

Shush as the most ancient city of human’s civilization, was originally built around 4000 B.C.

The major scientific excavating operation did happened in 1850 by a group of French archeaologists and was continued over the following decades.

As the result many precious and invaluable objects, belonging to the Elamite and Achaemenian dynasties as well as post Islamic era, were discovered.

Chogha Zanbil

One of the most astonishing archaeological wonders of the world “ChoghaZanbil” dating back to 1250 B.C, is situated around 45 kilometers away from the south east of Shush. This building with it’s ziggurat shape, use to be the religious centre of Elamite and was built by “Ontash Gal” 3000 years ago.

These wonderful temple was originally built on a square base, measuring 105 and height of 53 meters in five stages. Professor Girshman resumed the enormous task of revealing this site in 1948 and continued until 1962.

The temple of Danial

Danial as one of most well known Jewish prophets, whose name in Hebrew means: “God is my ruler”, lived and died in Shush in 700 B.C.

Danial, who had immigrated to Persia with a large group of Jewish people, decided to reside permanently in Shush and eventually died there too.

His temple is located along the eastern bank of the Shahoor’s river.

On top of the building, there is a dome which is the typical kind of the dome found in area.

The Shush castle

During the year 1897 a French archaeologist called “Jean Demorgan” decided to convince the French government to finance and build a new castle so that the French missionary team could reside in a safe and an appropriate place to carry their work.

As his efforts succeeded, the highest location on the Shush mount, “Acropol”, was chosen and an European mediaeval type of a castle was designed. A local Persian master builder called “Mustapha Dezfuli” was also selected to supervise the project.

The castle completed in 1912.

There are two towers, one on the north western side of the building as a square type and the other like a circular volume which is situated on the north eastern side of the complex.

The shush museum

This museum with an area of 550m2 is placed in a garden with a total area of 14635m2 and is adjacent to the Shush historical area.

The museum was opened in 1966 and it contains a number of interesting objects which have been excavated during this century and decades before it.

The Shahoor’s or Ardeshir palace

Along the western side of the Shahoors’s river, the ruins of an old palace was discovered and because of it’s location, the name of Shahoor was given to it.

This palace, which was built during the Ardeshir II ruling years, is measured 34.6 x 37.5 meters with sixty four stone based on columns and walls made of prepared mud.

The palace is situated on the western side of the Apadana, roughly three hundred fifty meters away.

Haft Tappeh

quot;; font-size: 10pt;”>

Haft Tappeh, which literally means seven mounts is located in the south east of Shush.

A series of thorough excavation were carried out by Dr. Negahban (an Iranian archeologist) from 1965 onwards and many precious objects such as: metal and clay statues, a mass grave, a number of pottery and also some musical instruments were discovered.

Although the very first settlement in this area goes back to thousands years B.C, but the found objects, which are seen by the visitors here, belong to an Elamite town built around 1505 B.C.

شوشتر

شوشتر

Shushtar

 

وسعت : ۱۷۶۰ هکتار

جمعیت : ۷۷۹۰۰ نفر (طبق سرشماری سال ۱۳۷۵)

موقعیت : ۴۸ درجه و ۲۱ دقیقه طول شرقی

۳۲ درجه و ۳۳ دقیقه عرض شمالی

درجه حرارت : ۴۸ درجه در تابستان ۴ درجه در زمستان

فاصله از اهواز : ۸۵ کیلومتر

Area : ۱۷۶۰ H

Population : ۷۷۹۰۰

Situation : ۴۸’ ۲۱” eastern longitude

۳۲’ ۳۳” northeast latitude

Temperature : ۴۸ in summer ۴ in winter

Far from Ahvaz : ۸۵ km

 

شوشتر
 

ساختمان شهرداری در این شهر در سال ۱۳۱۸ خورشیدی به بهره برداری رسید و مرحوم سید میرزا تقی مرعشی در همان سال به عنوان اولین شهردار در این ساختمان مشغول به کار شد .

خیابان طالقانی به عنوان اولین شریان اصلی شوشتر در سال ۱۳۲۹ خورشیدی احداث گردید . از قدیمی ترین ساختمان های این شهر ، ساختمان کشتارگاه آن است که عمری شصت و چند ساله دارد .

برخی از تاریخ نویسان معتقدند که نام شوشتر از واژه ” شوشا ” یا ” سوسا ” یعنی ” دلپسند ” گرفته شده است . در جای دیگر واژه ” شوشتر ” را صفت برتر ” شوش ” دانسته ” شوش ” را به معنی ” خوب ” و ” شوشتر ” را ” خوبتر ” می دانند . اعراب این شهر را ” تستر ” عده ای نیز آن را به مناسبت این که در گذشته شش دروازه داشته است ” شش در ” گفته اند . این شش دروازه عبارت از : دروازه ماپاریان در شمال ، دروازه دزفول در شمال غربی ، دروازه آدینه در غرب شهر ، دروازه لشکر در جنوب غربی ، دروازه مقام علی در جنوب شرقی و دروازه گرگر در شرق بودند .

مسجد جامع

بنای این مسجد را به سال ۲۵۴ هجری قمری در زمان خلافت عباسی نسبت می دهند ولی چندین بار که آخرین آن سال ۱۱۷۱ خورشیدی بود ، تعمیر و مرمت گردید .

منار مسجد جامع شوشتر در سال ۸۲۲ هجری ساخته شد و بلندی آن تا سال ۱۳۳۱ خورشیدی حدود ۲۶ متر بود و اکنون حدود ۱۶ متر است .

قلعه سلاسل

این دژ باستانی در آغاز دوره ساسانی (حدود سال ۲۰۰ میلادی) پی ریزی شد و در دوره های بعد مورد استفاده قرار گرفت . ساخت آن را به شاپور اول نسبت می دهند .

آسیابهای باستانی سیکا

در جنوب پل گرگر در دو طرف رودخانه ، ساختمان هایی وجود دارند که آب رودخانه را از بالا به درون چاه های عمیقی روانه ساخته و در گذشته دور با این عمل به خرد کردن گندم و تهیه آرد می پرداختند .

از این ساختمان ها در هر طرف رودخانه شانزده بنا وجود دارد که با شیوه معماری دوره ساسانی خود به ” سیکا ” معروفند .

صنعت به کار رفته در ساختمان این بنا ها که استفاده مناسب از انرژی آب و گردش سنگ های سنگین آسیاب را در بر دارند ، بسیار دیدنی است .

پل بند شادروان

پل شادروان یا پل شاپوری در حدود ۱۵۰۰ متری غرب بند میزان واقع است . عرض پی پایه های پل ۷ متر ، عرض دهانه آبرو پل ۸ متر و ارتفاع از کف رودخانه تا تاج پل حدود ۱۰ متر است .

مصالح ساختمان پل متشکل از سنگ رودخانه ، سنگ قلوه و ملاط گچ کهنه است . ساختمان این پل را به شاپور اول ساسانی نسبت داده اند . این پل بند از حدود ۱۸ قرن پیش تاکنون سهمگین ترین طغیان های رود عظیم کارون را تحمل نموده است .

بند میزان یا بند شاپوری یا بند ” والرین “

این بند آب رود کارون را به دو قسمت تقسیم می کند . قسمتی را به آبراهه گرگر در شرق و قسمتی را به رودخانه شطیط در غرب روانه می سازد . در تاریخ آمده است که شاپور اول ساسانی پس از غلبه بر ” والرین ” امپراطور روم در جنگ ” اپودا ” (Epuda) در سال ۲۶۰ میلادی با استفاده از اسیران رومی ساختمان این پل را بنا کرد .

طول این بند و پل سنگی حدود ۵۲۱ متر است و دریچه های آن از قطعات بزرگ سنگ خارا که با میل های آهنی تقویت شده اند ، ساخته شده است .

برج کلاه فرنگی

در کنار رود شطیط ، بر بالای تپه کوتاهی مشرف به بند میزان بقایای یک برج هشت ضلعی به ارتفاع حدود ۴ متر وجود دارد که روایت شده است این برج محل دیده بانی شاپور ساسانی بر نحوه کار کارگران بوده است .

پل بند لشکر یا شاه علی

در غرب بقعه امامزاده عبدالله ، پل بند لشکر با ۱۸۳ متر طول قرار دارد . عرض پل با جان پناه ۴ متر است .این پل از مصالح ساختمانی سنگ و ساروج و قلوه سنگ و سنگ رودخانه ساخته شده است .

از آن جهت نام ” لشکر ” بر این پل نهاده اند که آب جاری از زیر این پل به شهرک ” لشکر مکرم ” که در ۳۴ کیلومتری جنوب شهر شوشتر واقع بود ، می رفته است .

هنر بکارگیری انرژی آب در عهد باستان

ایرانیان باستان به خصوص ساکنین دشت خوزستان بواسطه زندگی دایمی با آب به اهمیت آن در ذخیره سازی و استفاده مناسب از انرژی آن در آسیاب کردن محصولات کشاورزی به خوبی پی برده بودند . روش انتقال آب از یک منبع ذخیره به دیگر منبع طی قرن های متمادی تنها روش قابل استفاده در آبیاری اراضی کشت نیشکر بوده است .

بناهای بسیاری در شهر شوشتر همچون پل بند ها و آسیاب ها از نمونه های خلاقانه معماری مردم باستان در بهره گیری مناسب از آب محسوب می شوند .

بقعه امامزاده عبدالله

بقعه امامزاده عبدالله در بالای تپه ای در جنوب شهر شوشتر قرار دارد و دارای چشم انداز بسیار زیبایی است . ساختمان اصلی آن را به دوران سلجوقی و به سال ۶۲۹ هجری قمری نسبت می دهند ، این بقعه محل دفن یکی از فرزندان امام زین العابدین (ع) است . ضریح آن در زمان ناصرالدین شاه قاجار و به سال ۱۲۲۸ خورشیدی به سبک اواخر دوره صفوی ساخته شد . گچ بری های داخل بنا به سبک قاجار است . گنبد این بنا به شیوه گنبدسازی منطقه ، از نوع رک مضرس است . ارتفاع ایوان ورودی بنا ۹ متر و عمق آن ۵ متر است .

بقعه سید محمد گیاهخوار گلابی

بقعه سید محمد گیاهخوار در شمال شرقی شوشتر در کنار رودخانه کارون واقع است . این بنا متعلق به دوره صفویه یعنی بالغ بر ۲۵۰ سال پیش است .

بقعه برائبن مالک

بقعه برائبن مالک در شمال شهر و مقابل ویرانه های قلعه سلاسل واقع است . این بقعه قدیمی ترین مقبره اسلامی در شوشتر و شاید در ایران باشد . روایت شده است که وی صحابه حضرت پیامبر (ص) بوده و هنگام فتح شوشتر در سال ۱۷ یا ۱۸ هجری قمری کشته شد .

گنبد این بنا به سبک گنبدسازی دوره صفوی و کاشی ها مربوط به دوران قاجار است .

نهر داریون

نهر داریون که سومین شاخه از آب رودخانه کارون است از شمال بند لشکر جنب امامزاده عبدالله به دو شاخه تقسیم می شود . بخشی از آن به نام کانال دستوا از کنار پل بند شاه علی گذشته و ادامه آن میان آب را مشروب می سازد . بخش دیگر آن با عبور از زیر پل بند لشکر به رودخانه گرگر می پیوندد .

کاروانسرای افضل

بزرگترین و سالم ترین کاروانسرای قدیمی شوشتر در خیابان طالقانی کوچه سنگ فرش واقع است .

منزل مستوفی

این بنا با چشم اندازی زیبا به رود شطیط و پل قدیمی شادروان دارای هشتی مزین به آجرکاری با ستون های تزیینی است .

صنایع دستی و سوغات شوشتر

صنعت حریر بافی در گذشته در شهر شوشتر رونق بسیار داشت و پارچه دیبای شوشتر به لحاظ اهالی عرب زبان در آن منطقه متداول است . صنعت دستی بافت ملحفه ، جاجیم ، لنگ و مقنعه نیز در این شهر وجود دارد .

خرما ، حلوا شکری ، حلوا کنجد ، مربای هویج ، حلوای زردک و ارده از دیگر سوغات این شهر محسوب می شوند .

The history of Shushtar

 

Some historians believe that the root to name “Shushtar” originally comes from the word “Shusha” or “Sus” which literally means “pleasant”.

Other think that the original names was “Shushtar” which really meant “the king city”. The Arabs used to call this city as “Testar” and others as “Shush dar” which translates to “six gates” as it used to have this number of gates around the city: which were as follow: the “Maparian” gate in the north, the “Dezful” gate in the northwest, the “Adineh” gate in the west, “Lashkar” gate in the southeast, and finally the “Gargar” gate in the east of the city.

The most ancient findings, which were discovered in an area along the northeast of Shushtar, belong to the prehistoric civilization where people used to live in caves made of earth work.

These findings, which were excavated by professor “Girshman” in 1941, seem to belong to three distinct era of the neo-stone age. According to the recent investigation carried out by number of archaeologists, there is still a large unexplored area around Shushtar with many precious and interesting objects from different stages of prehistoric civilization and also from periods belonging to different dynasties such as: Achaemenians, Parthians and Sassanians.

Masjed e Jameh

The construction of this mosque dates back to 833 A.D during the reign of the Abbassi’s Khalifeh.However this building was repaired and renovated over and over again. The last recorded one was back in 1972.

From it’s arches, it’s iwan and also it’s Shabestan (praying quarter), one can easily recognize the dominant architectural style of Sassanian period and it construction is obviously belonging to the early post Islamic Persia.

The minaret of the mosque was built in 1400 A.D and it’s height up to very recently (1952) was about twenty six meters but since then only sixteen meters of it has remained intact.

The castle of Salaasel

This castle which was built on a huge rock is positioned over the north of Shushtar . It is said that this ancient castle was constructed during the early years of the Sassanian’s kingdom (200 A.D) and was mostly used as a major military base of Shahpoor 1 and other kings ruling after him. It is also believed that Valerian (the Roman Emperor) after his defeat by Shahpoor 1 spent his captivity in this castle.

According to a text this castle was badly destroyed during the invasion of Persia by the Arabs. However three hundred years later a patron called “Abi-ol-Salaasei” reconstructed a large portion of the castle and ever since then, this castle was named after him.

The ancient water mills (Sika)

Around the southern edge of the Gargar weir and along both sides of the river banks, there are sixteen ancient water mills with distinguishable Sassanian architectural style.

The water was first stored behind the weir’s wall and then was channeled to a number of deep weirs and from there a constant supply of water for the mills to grind the wheat and other agricultural products.

It still is fascinating to see the early water technology in operation and realize how ingenious was this simple process.

The Shadorvan weir or bridge

This bridge which is also called the Shahpoori bridge is located about 1500 meters away in the western of the Mizan weir.

The width of the bridge’s piers is around seven meters and the width of it’s channels is nearly eight meters and the height from it’s base up to the crown of the bridge is ten meters.

The material used in the construction are the mixture of local stones, rubbles and ashes mortar.

It’s believed that the bridge was constructed during the kingdom of Shahpoor 1. It amazing that after nearly eighteen centuries the main construction has remained intact despite many heavy floods.

Band e Mizan or Shahpoori weir

The weir which is on the north-east of the city, actually divides the Karoon into two main streams, one leading to the Gargar on the east side of the city and the other Shotait on the west. The original construction of this dam, according to a number of historical documents, goes back to the Sassanians kingdom, when Shahpoor 1, in the battle of “Epuda” defeated the valerian’s army (Roman Emperor in 260 A.D).

It is said that the defeated and captive soldiers of the Roman’s emperor were forced to construct the weir.

The length of this weir is about 520 meters and it’s main piers were mainly built by granite stone reinforced with steel bar between.

Kolah Farangi tower

Along the Shotait river, there is still remains of a small hexagonal tower belongs to Shahpoor 1 (241-272 A.D).

The Lashkar weir or bridge

On the west of Emamzadeh Abdullah tomb, a dam with a length of 183 meters and width of four meters is constructed which is known as Lashkar dam.

The material used in this dam is the mixture of the local stones, some rubble stones and lime and ashes mortar.

The art of haltering river in ancient Persia

The ancient Persians understood very well the importance of water in their every day’s life and gradually developed an art for restoring it, redirecting it and applying it’s pressure by replacing it from one reservoir to the another one for heavy griding operation as well as irrigating a very large agricultural land throughout the year.

Throughout many centuries the world famous production of sugar cane in this province has only been possible with the aid of these construction and process of irrigation.

The majority of these old construction and networks still exist around Shushtar.

The mausoleum of Emamzadeh Abdullah

This is situated at top of valley along the southern edge of the city and has a lovely panoramic view from the city. The construction of this building dates back to 1208 A.D.

The mausoleum of Sayed Mohammad e Gyakhar

This building which was built during the Safavieh period (1750 A.D), is located on the northeast of Shushtar along the banks of the Karoon.

The mausoleum of Boraa ebn Maalek

This building which incidentally is considered to be the most ancient Islamic one in Shushtar and probably in Iran, is positioned in the north of the city and right opposite to the Salaasel castle. The mausoleum has a dome in the style of Safavie architectural style but the tile work belong to the Qajar period. The building was renovated by the governor of the province in 1899.

Nahr e Daarion

Dariyoon river which is one of three branches of Karoon, divides into two branches on north of Lashkar weir in the vicinity of Imamzadeh Abdollah, one of them is called “Dastova Canal” and passes beside Shah Ali bridge and the rest of it irrigates “Miyan Ab”.

The other branch passes Lashkar bridge and joins GarGar river.

Afzal karvansara (Inn)

One of the biggest and oldest inns in Shushtar is located in Taleghani street.

The ancient and previous name of this inn was Tasbit.

Mostofi’s house

This house has a nice view to Shotait river and ancient Shadorvan bridge. There is a vestibule decorated with bricks and decorating columns.

مسجد سلیمان

مسجد سلیمان

Masjed Soleyman

وسعت : ۲۷۶۰ هکتار

جمعیت : ۱۱۶۸۸۳ نفر (طبق سرشماری سال ۱۳۷۵)

موقعیت : ۴۹ درجه و ۵۳ دقیقه طول شرقی

۳۲ درجه و ۴۲ دقیقه عرض شمالی

درجه حرارت : ۴۹ درجه در تابستان۴ درجه در زمستان

فاصله از اهواز : ۱۷۷ کیلومتر

Area : ۲۷۶۰ H

Population : ۱۱۶۸۸۳

Situation : ۴۹’ ۵۳” eastern longitude

۳۲’ ۴۲” northeast latitude

Temperature : ۴۹ in summer4 in winter

Far from Ahvaz : ۱۷۷ km

 

مسجد سلیمان
نام تاریخی این شهر “پارسوماش” است که این نام را پارسیان که از غرب ایران به این مکان آمدند ، بدان اطلاق کردند .در دوران قرون وسطی آن را “تلغر” که نام سرزمینی در کنار رودخانه کارون بود ، می خواندند . بعدها این شهر به “جهانگیری و نفتون” و سپس به “مسجد سلیمان” خوانده شد .

زمانی که اعراب به این منطقه حمله کردند ، قصد داشتند آتشکده سر مسجد که یکی از محلات شهر بود را خراب کنند که با مقاومت اهالی روبرو شدند .

حضرت سلیمان به روایتی برای گسترش آیین موسی اقدام به بنای آتشکده سر مسجد کرده بود و این نزد اهالی مورد احترام است . در بازدید رضا خان پهلوی از آتشکده سر مسجد در سال ۱۳۰۳ خورشیدی ، نام این شهر به “مسجد سلیمان” تغییر یافت .

با اکتشاف نفت در سال ۱۲۸۷ خورشیدی در مسجد سلیمان ، تحول عظیمی در اقتصاد خاورمیانه پدید آمد و عملا این شهر با ورود کارشناسان نفتی از انگلیس به یک شهر شرکتی تبدیل شد که خودبخود فرهنگ شهر نشینی اروپایی در شکل گیری فرهنگ این شهر تاثیر شگرفی نهاد .

در این شهرستان و توابع اطراف آن وجود بالغ بر ۲۰۰۰ اثر تاریخی پیش بینی می شود که از این تعداد بیش از ۴۰۰ اثر آن شناسایی شده است . در این شهرستان علاوه بر رودخانه کارون ، رودهای شور ، تمبی و نیز چم آسیاب جریان دارند . طوایف بختیاری ساکن در دامنه های سلسله کوههای زاگرس ، بیشترین جمعیت این شهرستان را تشکیل می دهد .

گلیم ، چوقا ، خرسک و … از جمله صنایع دستی این منطقه محسوب می شوند .

آتشکده سر مسجد

“پروفسور گیرشمن” این بنا را متعلق به دوره پارسیان می داند و آن را کهن تر از قلعه های پارسارگاد و تخت جمشید می داند . وی تاریخ آن را به قرن ۸ قبل از میلاد نسبت می دهد .

معبد برد نشانده

“برد” در زبان بختیاری به معنی “سنگ” است که به شکل یک ستون سنگی در زمین نشانده شده است . ارتفاع آن ۳٫۵ متر و قطر آن ۵۰ سانتی متر است . باستان شناسان آن را قدیمی ترین عبادتگاه روباز ایرانی می دانند و کنده کاری آن را به دوره هخامنشیان تعلق دارد . این بنا در مسیر مسجد سلیمان به اندیکا واقع است .

کلگه زرین

در این بنا بقایای دیوارهایی از سنگ و گچ دیده می شود که طول دیوار ۲۵۰ متر و عرض آن ۱۵۰ متر است که دارای نقوشی با پیام های مذهبی است . این نقوش گاوی را نشان می دهند که عقابی آن را به قربانگاه هدایت می کند و در قربانگاه نیز فردی به همراه کودکی ایستاده اند .

گورستان خارجیان

در نزدیکی روستای زمان آباد ، گورستان کارشناسان نفتی انگلیسی و آمریکایی واقع است . گورستان ارامنه نیز در محله تفتون قرار دارد .

آژیرهای قدیمی

در بنای آتش نشانی شرکت نفت که روبروی دبیرستان نزاجا واقع است ، آژیرهای بیدارباش کارگران شرکت نفت قرار دارد . سوت این آژیرها در ساعات شروع بکار و خاتمه آن نزد ساکنین مسجد سلیمان سرشار از خاطراتی دلنشین است .

ساختمانهای زیبای شرکت نفت

بیمارستان شرکت نفت واقع در محله کلگه در سال ۱۳۰۳ خورشیدی دایر گردید .

اولین و مهمترین بیمارستان کشور هنوز هم مورد استفاده است .

اولین و مجهزترین باشگاه گلف کشور در محله بی بی یان مسجد سلیمان واقع است . ورزشکاران این باشگاه هنوز هم جز بهترین های گلف کشورند .

خط راه آهن حد فاصل “درخزینه” در حاشیه رودخانه کارون تا مرکز شهر مسجد سلیمان ، اولین خط آهن کشور محسوب می شود . این خط آهن بار و تجهیزات کشتی هایی که از طریق شاخه رودخانه کارون در فاصله ۱۰۰ کیلومتری شمال اهواز در محل “درخزینه” لنگر می انداختند را به تاسیسات صنعتی مسجد سلیمان انتقال می داد .

Masjed Soleyman

The historical name of the city is “Parsoumash” , this name was given to this city by “Persian” who were from west coming to this area .

During medieval it was called “Talghar” , the name of a land in the vicinity of Karoon river . Later on the city was called “Jahangiri” , then “Naftoun” and finally Masjed Soleyman .

When Arabs attacked this region , the intended to destroy the fire temple in this city but they encountered people’s objection and resistance . It is said that “Moses” established “Sar Masjed” fire temple to develop his religion and it was respected by people .

The name of the city was changed to Masjed Soleyman after Mohammad Reza Pahlavi’s visit in 1303 solar year .

It is also believed that here was birth place of “Kourosh” the king .In 1287 solar year there was a big turn in Middle East by exploring Oil in Masjed Soleyman . The city was actually changed to a company city since British experts moved in . The culture of the city was also impressed by british .

۲۰۰۰ national monuments are expected to exist in this province and the towns around , about 400 of them have been found and excavated .

Besides Karoon , there are some other rivers in the city such as “Shour” , “Tambi” , and “Cham Asiyab” .

The majority of the population is Bakhtiyari tribes , whom are living on the slope of Zagros Mountain .“Gelim” , “Chogha” and “Khersak” are among the handicrafts of this region .

Sar Masjed fire temple

Professor Grishman believes this monument is related to Persian era and he also believes that this temple is older than “Pasargad” castle or even “Perspolice” . He notes that this monument is related to 8 century B.C.

Bardneshandeh temple

“Bard” in Bakhtiyari Language means “stone” which is in column shape installed in the earth . The height is 3.5 m and the thickness is 50 cm .

Archaeologists believe that this is the oldest open temple in Iran . The carving of the temple is related to Achaemean .

The monument is located on the way between Masjed Soleyman to Andika .

Zarin Kalgeh

In this monument there are remains of walls made of stone and plaster . The length of the wall is 250 m and the width is 150 m . There are paintings and designs on the wall implying religious message .

The foreigner’s cemetery

In the vicinity of “Zaman Abad” village , there is a cemetery for American and British oil exports . There is also another Armenian cemetery located in “Naftoon” quarter .

The old sirens

Fire department of oil company is located opposite Nazaja department . A alarm went off for waking the labours up and also it was a sign of starting and finishing work .

This siren left sweet memories for people inhabiting in the region .

The beautiful building of oil company

The Oil company hospital is located in “Kalge” was constructed in 1303 .

It is the first and the most well equipped hospital in the country .

The first and best well equipped golf club located in “Bibiyan” quarter in Masjed Soleyman .

The athletes of this club are still the best golf players in the country .

The railway is located on the border of Karoon River in Masjed Soleyman city center . It is counted as first railway of the country .

The railway transported the equipment and the goods to industrial establishment in Masjed Soleyman , which had been carried by ships through Karoon River and anchored in Darkhazineh 100 km away for Ahwaz .

هندیجان

هندیجان

Hendijan

جمعیت : ۲۲۹۲۵ نفر

(طبق سرشماری سال ۱۳۷۵)

درجه حرارت : ۴۹ درجه در تابستان

۴ درجه در زمستان

رطوبت نسبی : در اول صبح زمستان رطوبت به ۹۹% می رسد .

فاصله از اهواز : ۲۱۰ کیلومتر

Population : ۲۲۹۲۵

Temperature : ۴۹ in summer

۴ in winter

Damp : ۹۹%

Far from Ahvaz : ۲۱۰ km

هندیجان

کلمه “هند” به معنی “آب” است . “هندوستان” به سرزمین آب اطلاق می شود .

حاشیه رودخانه هندیجان به گواهی مستندات باستان شناسی از چند هزار سال پیش از میلاد مسکونی بوده است .

بندر باستانی “مهروبان یا ماهی روبان” در مجاورت هندیجان نیز از مناطق باستانی دوره اشکانیان محسوب می شود که نمونه سفال های معروف به سفال چینی در آنجا یافت شده است .

شهر باستانی ریو اردشیر یا ری شهر نیز در حوالی هندیجان وجود داشته که رونق آن تا عصر سلجوقی تداوم و در آنجا کارگاه کشتی سازی وجود داشته است .

در دوران باستان در سواحل خلیج فارس گمرک خانه هایی تاسیس شده بود که از کالاهای وارداتی و صادراتی ده درصد ارزش آنها عوارض گمرکی یا به اصطلاح آن روز “باژ” می گرفتند .

از این رو مراکز اخذ عوارض گمرکی به “باژیان” و سپس به “باسیان” و “باجیان” خوانده شدند .

آثار بندری به همین نام در نزدیکی هندیجان وجود دارد که سفال های بدست آمده از آنجا رونق آن را به دوران اشکانی باز می گرداند .

تا چندی پیش نیز آثار بنای یک پادگان نظامی ساسانیان که گواه نگهبانی و حاکمیت تاریخی ایرانیان بر خلیج فارس بوده نیز در منطقه هندیجان وجود داشت .

این شهر احتمالا زادگاه علی بن مهزیار اهوازی که بنای آرامگاه وی در شهر اهواز می باشد ، بوده است .

نخلستان های هندیجان

ابو اسحق اصطخری از وجود نخلستانهای وسیع در این منطقه سخن می گوید . این نخلستانهای وسیع تا دوره محمد شاه قاجار یعنی حدود سال ۱۲۶۰ وجود داشته اند و تعداد آنها حدود ۱۲ هزار تخمین زده می شود .

به ازاء هر شهروند هندیجانی یک اصله درخت نخل در منطقه وجود داشته است .

رونق کشاورزی در این منطقه از میزان مالیات پرداختی مردم که در آن زمان ۱۲۰۰ تومان بود قابل درک است .

Hendijan

“Hend” means water. “Hendoustan” means waterland.

The name of this area was “Hendigan” after Islam entered this country, because of its vicinity to Persian Gulf.

According to archaeological documents this area was a residential area on the edge of Hendijan river, 10000 years B.C.

Some earthen wares also prove civilization in lower part of Hendijan river in the vicinity of Persian Gulf related to Ashkaniyan era.

Some earthen wares famous as Chinese earthen ware has been found in the historical harbor called “Mahi Rouban” in the vicinity of Hendijan related to Ashkaniyan era.

Hendijan palm grove

Abu Eshagh says that there was a big palm grove in this region.

This palm grove was existing until “Mohammad Shah Qajar” , and it was estimated that there were about 12000 palm trees.

هفتکل

هفتکل

Haftkel

جمعیت : ۱۵۴۸۳ نفر

(طبق سرشماری سال ۱۳۷۵)

موقعیت : ۴۹ درجه و ۳۴ دقیقه طول شرقی

۳۱ درجه و ۲۶ دقیقه عرض شمالی

فاصله از اهواز : ۱۰۰ کیلومتر

فاصله تا رامهرمز : ۴۴ کیلومتر

فاصله تا باغملک : ۷۵ کیلومتر

فاصله تا قلعه تل : ۹۰ کیلومتر

Population : ۱۵۴۸۳

Situation : ۴۹′ ۳۴″ eastern longitude

۳۱′ ۲۶″ northeast latitude

Far from ahvaz : ۱۰۰ km

Far from Raamhormoz : ۴۴ km

Far from Baghmalek : ۷۵ km

Far from ghale Tol : ۹۰ km

هفتکل

هفتکل در ارتفاعات ۱۴۷۰ کوههای آسماری واقع است . بر تپه ای مشرف به محل کنونی شهر ، هفت نشانه سنگی بر جا است که به یادبود کشته شدن هفت جوان دلیر در مبارزه با سارقین و اشرار ، به وجه تسمیه نام هفتکل خوانده می شوند . “کل” به معنی نشانه و علامت است .

کنسرسیوم نفتی “دارسی” در حدود سال ۱۳۰۶ خورشیدی ، در این شهر ساختمانهای بسیاری را برای کارشناسان انگلیسی و کارگران بومی خود بنا نهاد .

در بافت این منازل مسکونی ، ساختمانهای آموزشی ، سینما ، باشگاه ، استخر و درمانگاه و بیمارستان و آتش نشانی پیش بینی می شد . هفتکل در آن دوران عروس شهرهای خوزستان خوانده می شد .

دبیرستان رودکی هفتکل با طرح کلیسایی ساختمان آن ، آزمایشگاه و امکانات مجهزی داشت و دانش آموزان بسیاری از نقاط استان برای اخذ دیپلم بدانجا می آمدند .

بخشداری هفتکل از سال ۱۳۱۰ تشکیل شد . سینمای هفتکل در سال ۱۳۳۵ در این شهر دایر شد .

ساکنین قدیمی این شهر از صدای ناقوس شرکت نفت که کارگران را به محل های کار فرا می خواند ، خاطرات بسیار دارند .

خانه های کارگران شرکت نفت به B type و خانه های کارمندان شرکت نفت به G type و خانه های ویلایی کارکنان عالی رتبه به bungalow خوانده می شدند .

محور اهواز ، هفتکل ، باغملک ، ایذه به شهر کرد ، اصلی ترین محور ارتباطی استان خوزستان به استان اصفهان محسوب می شود .

Haftkel

On the hill facing the city , there are 7 stones memorial as a reminder of 7 brave young men fighting with burglars and wickeds , so Haftkel is the denomination of the city . “kel” means sign , “mark” .

Since the living of tribes and entering foreign oil experts to this region , it has been counted as the second oil zone in the country .

پیش گفتار

کمتر سرزمینی در جهان وجود دارد که بر آثار و نشانه های پیدایش و تکامل بشر در طول تاریخ مهر شهادت نگارده باشد .

این ادعا را نه تمدن بیزانس شرق در سرزمین عثمانی با آن همه قدرت طلبی های تاریخی اش در خود می بیند و نه تمدن نوپای بیزانس غرب در مقام مقایسه ، محلی از اعراب دارد . در حاشیه باختری فلات بزرگ ایران ، سرزمینی که به گاهواره تمدن خوانده می شود ، سرزمین خوزستان واقع است که حقیقتا شاهد تاریخی شکل گیری تمدن ، فرهنگ و هنر بشریت بوده است .

ویل دورانت با اشاره به حدود سرزمین خوزستان امروزی ، در کتاب مشرق زمین ، گاهواره تمدن می نویسد :

” کشور شوش شش هزار سال بزیست و در این مدت شاهد اوج عظمت سومر ، بابل ، مصر ، آشور ، پارس ، یونان و روم بود و به نام شوش با کمال و جلال تا قرن چهاردهم میلادی پا بر جا ماند . “

” سرزمینی که مردم اش سلاح و افزارهای مسی ساختند ، زمین را کاشتند ، حیوانات را اهلی کردند ، با خط نویسی مذهبی و اسناد بازرگانی آشنا بودند و آینه و جواهرات را شناختند ، بازرگانی آنان از مصر تا هند امتداد داشت و در کنار افزارهای سنگ چخماق صاف شده که ما را به عصر سنگ جدید می رساند ، گلدانهای خوش ساخت با نقش های هندی با تصاویر زیبای حیوانات و گیاهان که در شمار بهترین آثار هنری ساخت بشر قرار دارند را خلق کردند . “

” سرزمینی که مبتکر نخستین چرخ کوزه گری و نخستین چرخ ارابه در تاریخ تمدن صنعت بشریت است . تمدن و صنعتی که بعدها در بابل و سپس در مصر رواج یافت . “

عیلامیان در سرزمین خوزستان چرخه تکامل و پیشرفت تمدن ، صنعت و هنر را سرعت بخشیدند .

سرزمین خوزستان به حق که شاهد بلوغ ادوار تاریخی بشر بوده است .

از جنوب غربی ترین نقاط این استان واقع در حاشیه رودخانه های بزرگ کارون ، دز و کرخه گرفته تا شمالی ترین نقاط آن واقع در سرزمین ” آیاپیر ” در دامنه های زاگرس ، آثار بسیاری وجود دارد که مایه افتخار ، غرور و شکوه ملی سرزمین بزرگ عیلامی اند . جا دارد بدون اغراق و زیاده گویی در فرصتی کوتاه به مرور فهرستی از این آثار بپردازیم .

سرزمین خوزستان با آثار بسیار بسیار وسیعی که در زمینه های تاریخی ، تمدن ، فرهنگ ، هنر ، صنعت و … در خود دارد می تواند به خوبی عطش سلیقه و ذایقه هر گردشگری را فرو نشاند .

چه از آثار تمدن بشری در حاشیه رودخانه های دز و کرخه ، چه از آثار تاریخی شهر نشینی در شوش و چغازنبیل و … چه از آثار صنایع بزرگ انرژی در سرچشمه های کارون و دز و چه از آثار طبیعی حیرت انگیز در اراضی دامنه زاگرس و چه از آثار و نشانه های سلحشوری در دوران دفاع مقدس و … چه از آثار پیشرفته ترین صنایع شهر نشینی در اراضی نفت خیز و … همه و همه قادرند سالها مقصد گردشگران بسیار داخلی و خارجی قرار گیرند . توسعه صنعت گردشگری همانند هر صنعت دیگری مشروط به عوامل موقعیت ، ابزار و سرمایه است .

جریان سه رودخانه بزرگ کارون ، کرخه و دز در میان این سرزمین از سویی و قرار گیری سرزمین خوزستان در حاشیه خلیج همیشه فارس از سویی دیگر ، مناسب ترین موقعیت را فراهم آورده است .

وجود آثار متعدد تاریخی و طبیعی و صنعتی همانند صنایع تولید انرژی های آبی و انرژی های فسیلی ، ریشه دار ترین ابزار و شرایط توسعه را عرضه می کنند .

First …

There are few countries that have the evidences of coming to existence and the obvious process of development of human being during the history . The fact is neither be claim by east Byzantine civilization nor by west Byzantine one .

On the west border of Iran plateau , is Khuzestan , a land which is called the cradle of civilization which is really a land that witnessed forming of civilization , culture and art of human being .

It is written in the book titled “ East , the cradle of civilization “ : … Shush lived 6000 years , during these years it witnessed the splendor of Soumer , Babel , Egypt , Ashor , Pars , Greece and Rome , and it established firmly and gloriously with the name of Shush until 4th century AD .

People of this land made copper tools , cultivated lands , tamed animals and were familiar with calligraphy , documents and knew mirror and jewels . They traded goods from Egypt to India , beside smoothed flints which guide us to present century , they made well shaped vases with beautiful Indian patterns of animal and flowers which are among the best man made artistic works created ever the land in which lathe and cart wheel was invented for the first time in the history of human industry civilization .

The Elamites in Khuzestan speeded the evolution and developing cycle of civilization , industry and art . This province has witnessed the maturity of historical era .

From the southeast part of this province on the border of Karoon , Dez and Karkheh river to northeast part of it located in Ayapir , on the slope of Zagros , there are artistic works which are the honor , pride and glory of Elamite Land . It is time to mention a brief list of them .

Since there is a plenty of historical , cultural , artistic , civilization and industrial monuments in Khuzestan , it can quench the thirst and the taste of any tourist .

Some examples are such as , human civilization on the vicinity of Karkheh and Dez rivers . historical urban civilization in Shush and Choghazanbil , huge industrial energy plants at the spring of Karoon and Dez Rivers , wonderful nature and natural attractions in Zagros regions , bravery of people during sacred defense , as well as well advanced urban industry in oil zone .

All the mentioned above have potential to attract tourists and can be the destination of domestic and international tourists for years , Like other industries , tourist industry also depends on situational factors , instruments and capital . The location of Khuzestan province in the vicinity of Persian Gulf , has provided the best situation for it .